“Blijf spreken, voordat het systeem namens jou spreekt”

Dit systeem werkt niet voor ons.

Voorspelbaar, draait Nederland weer om de essentie heen. Abulkasim’s “fuck the koning” gaat niet over majesteitsschennis. Het gaat over racisme, het gaat over onrechtvaardigheid, het gaat over met twee maten meten in deze samenleving. Het is ook zorgwekkend hoe politiegeweld wordt gebruikt om angst te zaaien om ons stil te houden.

En die angst raakt mij ook. Dagelijks praat het systeem mij angst aan, de angst om mij te uiten: Ooit was ik bang om te spreken omdat het systeem het idee wekt dat zwarte mensen niet over intelligentie bezitten. Ik was ooit ook bang om te spreken omdat het systeem constant vertelt dat vrouwen inferieure, tweede-klasse wezens zijn, en uit de mond van een vrouw alleen irrationele beweringen komen. Ooit was ik bang om te spreken, omdat iemand uit de arbeidsklasse, iemand uit de Bijlmer volgens het systeem niets relevant heeft te zeggen. Als zwarte jonge vrouw, ontdek ik steeds meer wat onderdrukking betekent.

Ik besef dat ik leef in een land waar vrijheid van meningsuiting een wit privilege is, een duidelijk voortvloeisel uit het koloniaal verleden. Niet alleen waren Afrikanen tot slaaf gemaakt; hun mensheid werd ontnomen en dat rechtvaardigde onderdrukking en slavernij, waar ook Nederland en het Koningshuis een rol in hebben gespeeld. Tijdens het kolonialisme verloren mijn Afrikaanse voorouders niet alleen hun mensheid, maar ook hun stem. Een stem die tot de dag van vandaag monddood is verklaard. Want als hun achterachterkleinkinderen zich uiten over de racistische trekken van zwarte Piet, worden zij gecensureerd, gemarginaliseerd en gecriminaliseerd. Onze rechten zijn opnieuw geschonden en ik merk dat ik niet gevrijwaard ben van vrees.

Laten wij samen zorgen dat geen enkel gewelddadige geschiedenis zich herhaald, vooral nu dat activisten monddood worden gemaakt. Activisme komt altijd met uitdagingen. Ook nu, want solidariteit maakt de staat angstig. Dus aan Abulkasim, en alle vrouwen en mannen; blijf spreken, voordat dit onderdrukkende systeem namens jou spreekt.




Op 10 mei 2015 organiseerde actiegroep ” Fuck de Koning,  Fuck Racisme” een demonstratie op het Museumplein ter verdediging van de Vrijheid van Meningsuiting voor iedereen. Anti-racisme activist Abulkasim Al-Jaberi werd gearresteerd en dreigt vervolgd te worden vanwege zijn uitspraak ‘fuck de konind’ tijdens een anti-zwarte piet demonstratie van Kick-Out Zwarte Piet (KOZP).


Being Black in Europe: What Needs To Be Repaired?

After visiting the Reparation Summit in New York, I have noticed on how African Americans and Afro-Caribbeans understand Europe when it comes to reparations. People of African descent in Europe and Black Europeans were often neglected by always perceiving Europe as the colonizer, forgetting Europeans are Black too. So, what does it means to be Black in Europe, and what needs to be repaired in our Black communities in Europe?

Being Black in Europe
The media and educational systems fooled the world because people of African descent in Europe are not in small numbers. For the second and third generation, our parents left the African continent and the Caribbean for various reasons. As a result many of us were born in Europe, making it a fact that cities of London, Amsterdam, Paris are Black or becoming more Black. And white Europe did not make it easy for us with heavy racial discrimination in the field of education, labor market, juridical system, housing etc. It is the same story, just different place: being racialized Black, you are a constant reminder of being the stranger, abnormal and outsider, and subtly excluded from resources to make an optimal living.
Being racialized Black in Europe is a combination of a violent history and this politically silenced past inseparable linked toyour daily life, by experiencing insecurity, marginalization, exclusion, and racial discrimination. Constantly glorifying racialized white people as the pinnacle of beauty, rationality, civilization and pureness is a daily mental violence which drives racialized Black people into insecurity, self-doubt and restrains building a positive self-image. In addition to internal mental conflicts, other practices as racist European traditions as blackfacing symbolizes the normalization of racism and racial stereotyping. For example, Dutch traditions as Black Pete (‘Zwarte Piet’) perpetuates colonial images of people of African descent and exposes deeply rooted racial stereotyping creating heavy consequences in our daily lives in schools, labor market, workplace etc. Also racial profiling stems from such stereotyping and afrophobia to justify Black racism, to oppress Black people because they are wild, violent and always the criminal? Moreover, police brutality towards racialized Black people is a form of torture, murder and dehumanization showing that #FergusonIsEverywhereand lynching is not over. It seems as the essence of racist practices and oppression stemmed from slavery and colonialism are well and alive, prohibiting racialized Black people to live to their full potential anywhere. Therefore, these issues cannot be isolated from a colonial past, therefore cannot be viewed apart from reparations.
Reparations is Needed
The call for reparations is a taboo topic. As Rev. Jesse Jackson mentioned during the summit: “White people and Black people has something in common when it comes to reparations, both do not want to talk about it. But for different reasons. White people do not want to talk about it because they think it is wrong. Black people do not want to talk about it because they do not believe in it”. In order to talk about reparations, which is often seen as long term goal, it has to be connected to the daily experience of racism, social exclusion and dehumanization. To me, reparations means what is needed to repair colonial damage in and outside our communities. It is about confronting all communities which has benefited from colonialism and the enslavement of the Africans, and repairing the communities which were and are still harmed by this past which is intrinsically linked to aforementioned modern-day social issues. The main point is that I am African, I am Caribbean and I am born in Europe, so when I fight for my rights in Europe, I am fighting against racism and legacy of colonialism also on the African continent and in the Caribbean. This should not be seen as too complex, as it is evident that I cannot view myself apart from Africa or the Caribbean, and as non-colonial European, being racialized Black. Despite the brutal history and present, a new mindset emerged in me: the colonizers have miscalculated their impact of oppression because the dangerous combination of being raised with European values to always have an opinion, always speak your mind and the deep African voices of my ancestors urging me to speak up, created a bomb of strength in the pathway to full decolonization, and refusing to be brutalized again. Reparations is needed to repair colonial damage everywhere, and set the statement that colonialism should not be repeated again.
*Picture made in NYC, april 2015 (Black Life Matter exhibition @ Schomburg Centre + Union Square)

I am not interested in apolitical writing

“I love to see a young girl go out and grab the world by the lapels. Life’s a bitch. You’ve got to go out and kick ass” – Maya Angelou

Since I was young, I never intended to write apolitical. Moreover, I am not interested in writing apolitical. There is too much going on in the world, which we as society should not be silent about, or should leave unspoken. For that reason, I am not ashamed for having a clear stance against social injustice.

Also as young girl, I had a clear idea for whom I wanted to write: the people. Even now, I do not want to be a person within academia, (social) entrepreneurship, or in political spaces who cannot relate or connect with the people I talk or write about. I will not be ashamed for understanding the language and acts of oppressed cultures. In fact, it is actually an enrichment to understand cultures constantly facing the struggle.


In a society that shames negative feelings and has no space for emotions which are seen as weak, I will not apologize for embracing complex feelings of pain, hurt, rejection, relieve and liberation in our daily experiences of racism. Everyday resistance comes with good days and days that can be better.

Neither am I ashamed of writing about race and racism. Or will I apologize for being a Black person writing about Black people. I will not accept the idea that therefore I might be seen as subjective within academic spaces where white people researching white people is never questioned. I should not be ashamed for pointing out social barriers society still has to overcome.

I am not be ashamed for prioritizing Black women. It feels like a duty to guard and protect Black women as me. We are policed, controlled and shamed for our being, emotions, physical appearance, dreams and fears, worries and victories, in and outside our homes. Our safe spaces are needed to recover from the hurt of 500 years of exploitation, brutalization and being defined by racism, sexism, classism and capitalism. I will not feel guilty for spaces only occupied by Black women. Some call it radical, I call it needed; as it is for us to reach inner peace and salvation.


De wereld is Zwart-wit

Er speelt een verontrustende gedachte in mijn hoofd dat ik te wit ben om zwart te zijn. Het gebrek aan mijn Zwartheid is het resultaat van het bagatelliseren en marginaliseren van mijn zijn. Ik merk dat mijn gedachtes, doen en laten, en gewoontes zijn ontdaan door dit besef. Mijn Zwartheid is gemaakt tot een probleem dat gecorrigeerd moet worden door de maatschappij, en de overheersende witheid die op mij is geforceerd dient alleen om mij acceptabel en productief te maken voor diezelfde maatschappij onder de mom van beschaving.

Diezelfde witheid heeft zich niet alleen binnengedrongen maar heeft zich ook ontwikkeld tot het overlevingsmiddel om niet verstoten of vervaagd te worden, en dat is een angst dat ons is aangepraat. Daarom draait het zweven (en navigeren) in het spectrum tussen Zwart en wit vaak om belangen: van jezelf, van de ander en van de ander die jou laat denken dat het in jouw belang is. In het spectrum van zwart en wit is weinig ruimte voor grijs. De politiek die zich afspeelt op de Zwarte lichaam en geest werkt hierdoor zeer benauwend gezien het een dagelijks realiteit is om continue te code-switchen tussen ‘zwart’ en ‘wit’ (essentialisme).

tumblr_nlugz4gfgS1up1xeao1_400 Dave Chappelle: “Every Black American is bilingual”tumblr_nlugz4gfgS1up1xeao2_400“We speak street vernacular, and we speak job interview”

Ook al willen velen niet essentialistisch denken in zwart of wit, het probleem is dat de samenleving men wel tot zover dwingt. Het draait niet om een paar individuen die het probleem hebben weten te overstijgen; de witte personen die precies weet waar het racisme wringt en de zwarten die het wel hebben gemaakt in een witte maatschappij. Punt is dat teveel witte mensen nog onderdeel zijn van het probleem en teveel niet-witten nog leiden onder het probleem. Een diep kenmerk van het probleem tussen zwart en wit is dat er een belangenspel zich afspeelt dat niemand zomaar wit genoemd mag worden, maar velen wel door kunnen als zwart, dus ook wit. Zwart zijn dient inmiddels als containerbegrip. En niet te vergeten, de one-drop-rule: een zwarte en witte ouder is gelijk aan zwart, en niet zwart en wit.

Ik voel mij gevangen in een wit verhaal: ik besta alleen via Westerse definities; de woorden, ideeën en denkbeelden. De Zwartheid is altijd vertaald naar witheid om het zo begrijpbaar, maakbaar en controleerbaar te maken. En stereotypering, een middel waarin negatieve denkbeelden en vooroordelen leidt tot het rechtvaardigen van onderdrukking en discriminatie. De diepe associaties die witheid heeft over Zwartheid zijn verstikkend: de Ander is wild, spannend, opwindend, gevaarlijk, gewelddadig en natuurlijk. Bovendien is het lichaam van de Zwarte vrouw ook getroffen door de intersectie tussen racisme en seksisme, ook wel de exotische en/of de erotische. Als zwart ben je onderdeel van witte angsten, of juist van hun koloniale fantasieën (Kilomba, 2010) en entertainment.

Naast dat het Zwarte lichaam constant gemarkeerd wordt met koloniale en stereotyperende gedachtes, is het Zwarte lichaam continue gecontroleerd en bevraagd. Er zijn beperkingen aan waar het Zwarte lichaam aanwezig mag zijn: wat doet het hier, en in wiens voordeel? Is het wel op de juiste plek? En waar hoort het?


Door de grote controle over het lichaam en geest, kan Zwart zijn in een overweldigende witte samenleving een politieke daad worden. Het is een radicaal, rebels, extreem, ongehoorzaam en tegendraads, want er moeten regels gebroken worden om vrij te zijn. Zwart zijn komt dan met de juiste resultaat: onhandelbaar, niet-controleerbaar en werkt bevrijdend. Owning your own Blackness is ontketenen van Europese politieke machtsspelletjes.




Net als Kerry Washington ben ik niet geinteresseerd in een post-raciale wereld: ‘I don’t want to live in a post-race world because being black is really exciting. But I’m interested in living in a post-racist world”. Het is fijn om Zwart te zijn, en wil graag dat jij van mij houdt omdat ik Zwart ben, meer dan de exotische en erotische. Daarbij ben ik niet geïnteresseerd in kleurenblindheid, of uispraken als: “Ik zie geen kleur”. Ik wil juist dat je mij ziet, mijn huidskleur ziet en alles eraan gerelateerd. Mijn Zwarte identiteit is relevant, want het is een namelijk een resultaat van een zeer gewelddadige geschiedenis dat nooit vergeten en herhaald mag worden.


*Zwart (met hoofdletter) refereert naar een politieke standpunt zoals boven uitgeschreven

Schrijf en zorg dat je niet beschreven wordt

´Zwarte Piet? Houd liever je mond, Jessy!’ zegt mijn Surinaamse moeder uit woede, angst en schaamte. Uit boosheid omdat zij de drang om mij toch te uiten in mijn ogen zag. Er heerste ook angst in haar stem, de angst dat iemand mij daarom iets zou aandoen. Daarnaast was er diepe schaamte omdat zij haar belofte niet kon waarmaken dat vrijheid van meningsuiting ook voor zwarte Nederlanders als ik bestemd was.

Er ontstond een besef dat ik leefde in een land waar vrijheid van meningsuiting een wit privilege is, een voortvloeisel uit het koloniaal verleden. Niet alleen waren Afrikanen tot slaaf gemaakt; hun mensheid werd ontnomen en dat rechtvaardigde onderdrukking en slavernij. Samen met hun mensheid verloren zij ook hun stem, een stem die tot de dag van vandaag monddood is verklaard. Want als hun achterkleinkinderen zich uiten over de racistische trekken van Zwarte Piet, worden zij gecensureerd, gemarginaliseerd en gecriminaliseerd. Ik realiseer mij steeds meer hoe mensenrechten opnieuw zijn geschonden en dat ik niet gevrijwaard ben van vrees.

Een angst heerst in mij om te schrijven. Er overheerst nog een achterhaalde gedachte dat uit de mond en pennen van zwarte mensen geen kennis komt, maar alleen subjectieve ervaringen. Dit koloniale gedachtegoed is nogmaals luid en duidelijk: wit is rationeel, volwassen en de auteur; en zwart is irrationeel, kinderlijk en volgzaam. Exact, Sinterklaas en zijn Zwarte Piet. Ik heb geen keuze dan deze koloniale schade zelf te herstellen, aangezien een stem diep van binnen mijn angst overstijgt. Een stem, ooit monddood maar nu springlevend: Jessy, schrijf en zorg dat je niet beschreven wordt.



Zwarte mensen het zwijgen opleggen, is geen nieuw gegeven. Tijdens slavernij, het kolonialisme en in onze hedendaagse manier van praten, zijn zwarte perspectieven gemarginaliseerd op verschillende manieren. Een  duidelijk voorbeeld is het verhaal van Escrava Anastacia (‘slaaf’ Anastacia). Tijdens de slavernij, was Anastacia gedwongen om een gezichtsmasker en zware ijzeren halsketting te dragen om te voorkomen dat zij sprak. Er zijn drie scenario’s waarom: haar verzet tegen de amorouze pogingen van de slavenmeester, de jaloezie van de meesteres op haar schoonheid en/of vanwege haar politieke activisme om slaven te helpen bij het vluchten. Onder de tot slaaf gemaakte Afrikanen, was Anastacia een heilige die helende krachten bezitte en wonderen kon verrichten. Men claimt dat zij uit een koninklijke Afrikaanse familie afkomstig is, anderen claimen dat zij geboren is in Bahia, Brazil. Een Portugese familie heeft haar de naam Anastacia gegeven (Kilomba, 2010). 

[Scroll down for English]


My fear: freedom of speech is a white privilege

´Zwarte Piet? Please hush your mouth, Jessy!’ my Surinamese mother spoke from a feeling of anger, anxiety and shame. She spoke out of anger because she saw in my eyes that I would speak. I could also feel her sense of fear, because of my decision of refusing to be silenced and therefore somebody will do me harm. Also deep shame occupied the space, because on that moment she knew she could not keep her promise that freedom of speech was also for Black people.

I became aware on how I might live in a country where freedom speech is a white privilege, an example of how colonialism has survived. Not only were Africans enslaved; they were deprived of their liberty as they were claimed by white men ‘they were not human’. As a result, it justified the oppression, tyranny and slavery. Along with their humanity, their voices were silenced. A voice which is kept silenced till today, considering the idea that if their greatgrandchilderen would raise their voice against the racist characteristics of Zwarte Piet, they will be censored, marginalized and criminalized. There is a brief realization of how human rights are violated, and I am not free of fear.

There is a deep fear in me to write. The colonial thought still persist that no knowledge is produced from the mouths and pens of Black people, but solely subjective experiences. These colonial leftovers are still loud as sirens: white is rational, full-grown and the author; and Black is irrational, childish and obedient. Exactly, Sinterklaas and his Zwarte Piet. I have no choice than to undo this colonial damage as a deep voice transcends my fear. A deep voice once repressed, now conscious, well and awake: Jessy, write and make sure you are not described.

A note:

The act of silencing Black people in our societies is not a new phenomenon. During slavery and colonial times, and even nowadays, Black perspectives are marginalized through various manners. One of these noticeable manners is the story of Escrava Anastacia (‘slave’ Anastacia). During enslavement, Anastacia was forced to wear a mask and a heavy iron collar to prevent her from speaking. There are various accounts for its reasons: her resistances against amorous advances of her slave-master, the jealousy of the mistress on her beauty and/or because of her political activism assisting slaves to escape. To the enslaved Africans, Anastacia was a saint who possessed healing powers and performed miracles. Some claim she might been from a royal African family, others belief she was born in Bahia, Brazil. She received the name Anastacia from a Portugese family (Kilomba, 2010). 

“Dear White People” Is Geen Satire

Op 15 januari ging de film ‘Dear White People’ in Nederland in première. Het was een pak van mijn hart, gezien het een zware taak is om racisme bespreekbaar te maken. Een publiekelijk dialoog openen over dit onderwerp is namelijk riskant, oncomfortabel en nog steeds ongepast in meer plekken dan Nederland. Gelukkig ging de zwarte director en schrijver Justin Simien deze uitdaging toch aan en met succes. De magie van deze film ligt niet in het onderwerp dat het uitdaagt, of het activisme dat het veronderstelt. Integendeel ‘Dear White People’ gaat over eigenlijk jou en dat is de scherpe humor in deze film.

Deze film doet iets met je meteen na het kijken, twee dagen erna en een week na het kijken van de film.

Bij de eerste keer, had ik hoge verwachtingen van de voorstelling. Vooral als een zwart jongedame in een witte omgeving dat racisme ontkent, ervoer ik de promotie van de film als een uitlaatklep. Een trailer vol scherpe taal, weerwoord en kunnen spreken zonder genade over wat het betekent om zwart te zijn in een land vol met witte instituties, dat beviel mij. Het was bevrijdend om deze radicale scenes te aanschouwen, maar helaas werden deze behoeftes niet vervult. Na afloop van de film, voelde ik me leeg, onbevredigd en verbaasd. Wat was er toch gebeurd met de rebelse Sam die ik kende uit de campagne?


Ik kreeg de kans om de film voor de tweede keer te zien en toen ontstond het besef dat deze film gaat over meer dan alleen raciale spanningen. Het legt de complexiteit bloot over zwart zijn in deze wereld; een essentiële onderdeel in de constructie van een sociale identiteit is de persoonlijke reis in het spectrum tussen extreem ‘zwart’ en extreem ‘wit’. Bijvoorbeeld, in deze film staat symbolisch de zwarte militante studentengroep voor uiterst zwart, en de witte studentengroep voor uiterst wit. En op verschillende manieren zweeft de hoofdpersonage Sam White daar tussenin; om te beginnen dat ze halfbloed is, ze is militant maar luistert naar Taylor Swift en op het gebied van de liefde dobbert ze tussen een zwarte en witte man.

images (2)

De complexiteit schuilt ook in een andere zwarte personage, genaamd Lionel Higgings. Deze student die valt op mannen, is een reflectie van een zwarte realiteit die vaak gemarginaliseerd wordt binnen wit en zwart cultuur. Hiermee brengt de film de veelzijdigheid van zwart zijn naar buiten, en vooral de gelaagdheid van identiteit, en wordt de onderdrukking aan het licht gebracht. Ook Lionel dobbert tussen de witte – en zwarte studentengroep, want zijn seksuele geaardheid wordt in beide gemeenschappen niet vanzelfsprekend geaccepteerd.


Het brengt een belangrijk vraagstuk naar voren binnen zwarte identiteit/seksualiteit, hoe gaan wij om met same-sex relationships onder onze zwarte mannen? Hoewel de witte homobeweging redelijk op gang is, bracht het mij op de volgende gedachte: Homoseksualiteit is een wit privilege, en dat hebben we aan onszelf te danken. Al onze mannen verdienen liefde, ongeacht hoe dat wordt beleefd. Als gevolg vreest deze film niet voor homoseksualiteit: Lionel, de zwarte studente wordt gezoend door een witte medestudent.


Bij de derde keer kijken, komt de symboliek en subtiele boodschappen naar boven. Bijvoorbeeld, de complexiteit die wordt aangeduid aan de hand van Sam is te zien in de scene wanneer de zwarte militante studenten zich klaarmaken voor de demonstratie. Tot Sam’s verbazing, is zij de keynote speaker. Ze wordt plotseling gebeld door haar moeder, draait zich even om en neemt op: “…Hi, I am kind of in the middle…”. Op dit moment staat ze nu met haar rug naar de zwarte studenten en ze kijkt voor zich. Diep in emoties door het nieuws van haar moeder aan de lijn, kijkt zij nu in de richting haar witte geliefde. Ze staat letterlijk in het midden, ze staat tussen haar witte en zwarte ‘geliefde’.

militante groep

witte geliefde

rally borden

Deze film is niet zwart/wit, en de campus is een reflectie van de grotere samenleving. Deze film bespreekt hoe zwarte mensen sociaal geconstrueerd zijn door hun witte omgeving (en henzelf), hoe zij worden gezien en benaderd. Het vertelt de ongrijpbare vormen van racisme waarmee zij kampen binnen witte instituties. Maar hoe gaan wij om met deze problematiek, en hoe vertaal je dat verhaal aan een breder publiek? Met behulp van satire, besloot Justin Simien op subtiele wijze het dialoog weer te openen. Zwart en wit publiek bezoekt de film, en beide groepen zullen met een ander gevoel de zaal verlaten want racisme is nog springlevend. Wie voornamelijk op zoek is naar een oplossing over deze kwestie en deze hoopt te vinden in de film, moet dus niet kijken.

Tot slot, komt er een grotere besef bij mij naar boven. Deze film doet inderdaad iets met me, en ik begin lichtjes te begrijpen dat het iets vertelt over mij. Ik vind deze film opeens geen satire meer. In de scene wanneer de witte studentengroep vergaderen over hun opkomende Halloweenfeest, lopen ze naar Lionel die netjes aan een andere tafel studeert. De witte voorzitter schreeuwt naar zijn medestudenten: “Look sometimes you gotta talk to these people in a language they are going to understand”. Hij gaat verder, en benaderd Lionel over zijn verhuizing op de campus:

lionel ship2

“Wherever they ship you off too, be sure you pack your sense of humor”

lionel ship1

lionel ship3

Ik realiseer me: “Dear White People is masked as a joke, but racism is not a joke. To me, it is reality and that reality is not always a joke to me”. Het leven is geen satire als een zwart persoon, jouw realiteit niet serieus wordt genomen. Het leven is geen satire als jouw zwart zijn een constante bedreiging is. Het leven is geen satire als je excuses hoort aan te bieden omdat jouw zwart zijn, ‘hun’ wit oncomfortabel maakt. Het leven is geen satire als je nog moet onderhandelen over jouw burgerrechten, mensenrechten, uberhaupt jouw mensheid. Het leven is geen satire als je constant en systematisch als inferieur wezen wordt verklaard.

In de laatste scenes, ziet men een compilatie van Sam’s filmwerkstuk over het blackfacing-incident tijdens de Halloweenfeest van de witte studentenorganisatie. Een van de witte studenten reageert:

white student

“The fact that we can make a joke about this, proves we have moved on obviously, right? In this day of age, if you cannot take a joke… I think it is an attack on my freedom of speech. I am the victim here!”.

Dear White People lijkt op een subtiele manier het racisme-debat te openen, en laat scherpe boodschappen achter wat het betekent om een individu te zijn, sociaal geconstrueerd in zwart of wit, en beide. Justin Simien weet waar hij het over heeft, als zwarte persoon (over)leven binnen witte instituties is een dagelijks realiteit en dat is in feite geen satire.

images (3)


Wat Betty X mij leert op Malcolm X Day

Tijdens de Malcolm X Day werd mij gevraagd, naar de eerste ontmoeting met deze revolutionaire man.

Zeer verrassend, begon mijn kennismaking met Malcolm X niet met Malcolm X. Hoewel hij onderdeel was van mijn algemene kennis, begon mijn echte verdieping bij zijn vrouw, Betty Shabazz. Door haar verhaal ging een wereld voor mij open; vrouwen zijn geen passieve wezens en vrouwen zijn geen bijzaak in de anti-racisme strijd. Betty Shabazz, en Coretta Scott King zijn meer dan ‘de vrouw van’. In mijn wereldbeeld, kregen vrouwen een naam, een gezicht, een verhaal.

En ons verhaal is cruciaal. Het zou een onderdeel van ons algemene kennis moeten zijn, wie de vrouw is van Martin Luther King, wie de vrouw is van Malcolm X, en wie de vrouw is van Marcus Garvey? Deze vragen moeten ons reflecteren op hoe wit cultuur ons geschiedenis schrijft, en hoe wij als zwarte gemeenschap besluiten ons geschiedenis te schrijven.

Punt is, vrouwen zijn leiders. Jezelf verzetten tegen een systeem dat je fysiek, mentaal en spiritueel afmaakt, vereist leiderschap. Want wie zijn mond opendoet over racisme wordt gecensureerd, gemarginaliseerd en gecriminaliseerd. En hoe ik het nu bekijk, en let op, het systeem verandert leugens in de waarheid en de waarheid in leugens, it denies the fact that all oppression is connected. Blijf wakker, want racisme slaapt niet.

Tot slot, Malcolm X zei ooit: “De media is een krachtig wapen. Ze hebben de macht om de onschuldigen schuldig te maken. En de schuldigen, in onschuldig”. Daarom, samen met gedachtegoed van Betty, lees, zodat dat wij niet gelezen worden. En ik, persoonlijk, schrijf, omdat ik niet beschreven wil worden.